در سیاهی شب، چشم مستم خیره شد بر خانه ای

دوش مست و بی خبر بگذشتم از ویرانه ای

چون نگه کردم درون خانه از آن پنجره

صحنه ای دیدم که قلبم سوخت چون جانانه ای

کودکی از سوز سرما می زند دندان به هم