که خون زمین می طپد در وریدم

تو می دانی آخر، چرا بی محابا

سیه پرده شم رو را ندیدم

مرا ز آسمان تو باکی نباشد

من آن مرغ ابر آشیانم که روزی

به بال شرف در هوا می پریدم

حیات دو صد مرغ بی بال و پر را