تیر سیمانی را می شمرد

در خیابان مردی می گرید

همه روزان سپیدش جمعه ست

او که از بیکاری

در قدم های ملولش قفسی می رقصد

با خودش می گوید :

- کاش می شد همه ی عقربک ساعت ها