که در انبوهی از سیاهی مات فرو رفته ،

و دارها و آدم های آویخته شان

در گاهواره ی مرگ

چون درختی را می نمودند

و در بهاری جاویدان زندگانی می کنند

و سکوهای افتخار

خالی از هر نفر