شمس الحقی که نورش بر آینه ست تابان

گفتار نیست لیکن گفتار می نماید

سوگند خورده بودم کز دل سخن نگویم

دل آینه ست و رو را ناچار می نماید

در جنبش این و آن را دیوار می نماید

هر طبله که گشایم زان قند بی کرانست

کان را به نوع دیگر عطار می نماید