غمگین بود

برای آنکه بی خود ، های و هو می کرد و با آن شور بی پایان

تساوی های جبری رانشان می داد

با خطی خوانا به روی تخته ای کز ظلمتی تاریک

تساوی را چنین بنوشت :

"یک با یک برابر هست ..."

از میان جمع شاگردان یکی برخاست ،