کوچه - چون اندیشه هایم - در سیاهی غرق.

گوئیا این کوچه می پیچد به خود از درد.

نه فغان های سگی ولگرد،

نه طنین افکن؛ صفیر آشنای گزمه ای بیدار.

من نمی دانم چرا در آن نمی روید

بوته تک سرفه های قحبه ای بیمار

ساقه آواز ناهنجار یک شبگرد.