در انتظار نوبت خود ایستاده ایم.

در یک صف طویل

بیزار از تناوب رنگین فصل ها

بیزار از تسلسل شب ها و روزها

آیا چگونه - ای همه دردهای زیست! -

در این سکوت تازه شب، می توان گریست؟