در انتهای بادیه - آنجا که هیچ نیست غیر از غبار -

من هر دو دست را

چون سایبان دیده مشتاق می کنم

می بینم

با زین و برگ کج شده، یک اسب بی سوار

دارد به سوی خط افق تند می دود.