عاقبت از طنین نعره خویش

بعد...

...این قصه درازی هست.

می زدم مشت و مشت می خوردم.

یا که از ناله های «در» - در را

باد بر هم دوباره می کوبد-

باز کردم دو دیده را، ای دوست!