در پگاهان، با چه شوقی زن

می گشاید کومه اش را «در»

می فشاند چون سبک بالان به ساحل پر.

آن سوی این کومه و آن زن

- عجب این منظره زیباست -

می گذارد پای خود را بر بسیط ساحل غمناک