کردم نگاه با چه شعف

پیری که خسته، پای چناری نشسته بود

با دست خود اشاره به آن دور کرد و گفت:

«خوشبخت اوست!»

اما دیدم

در وسعت غم آور گورستان

یک مرده را که قاری پیری برای او