هر جا که گریه ایست کنون خنده می شود

می خند ای زمین که بزادی خلیفه ای

کز وی کلوخ و سنگ تو جنبنده می شود

غم مرد و گریه رفت بقای من و تو باد

آن گلشنی شکفت که از فر بوی او

بی داس و تیش خار تو برکنده می شود

پاینده گشت خضر که آب حیات دید