می دهد یک تن ز ما بر بخت خود دشنام.

سبزه ها را در کف دریای نا آرام می بینیم.

ما همه سر در گریبانیم.

می زند آن دیگری برهم دو دست استخوانی را.

می شوم در قلب شب ناگاه

خیره یک دم بر بسیط ابرها و آنگاه،