نیمی حریص پاکی و نیمی دگر پلید

حیران شده زمین که چو نیمیش شد گیاه

نیمی دگر چرنده شد و زان همی چرید

نیمیش شد خورنده و نیمیش خوردنی

شب مرد و زنده گشت حیاتست بعد مرگ

ای غم بکش مرا که حسینم توی یزید

گوهر مزاد کرد که این را کی می خرد