پهلوی خم وحدت بگرفته ای مقام

کاندیشه را نبرد جز عشرت جدید

رندان تشنه دل چو به اسراف می خورند

خود را چو گم کنند بیابند آن کلید

با نوح و لوط و کرخی و شبلی و بایزید

خاموش کن که جان ز فرح بال می زند

تا آن شراب در سر و رگ های جان دوید