****

چشم امیدی بدان ، بگماشتیم

دانه من سوخت از بخل زمین

حاصل زرع تو ، برخیز و ببین!

سهره ای پرواز کرد از آشیان (۲)

تا ز دان و توشه ای یابد نشان

سنگ تقدیرش به خاک انداختی