آسمان ، آهی ز دل بر می کشید

دایه و مادر به گردش سایه وار

تا که ننشیند به رخسارش غبار

گر نم اشکی ز چشمش می چکید

نیمی از عمرش گذشتی در طرب

چشم اقبالش نخفتی ، روز و شب

دفتر عیشش به قطر مثنوی