نیمی از عمرش گذشتی در طرب

تا که ننشیند به رخسارش غبار

گر نم اشکی ز چشمش می چکید

آسمان ، آهی ز دل بر می کشید

چشم اقبالش نخفتی ، روز و شب

دفتر عیشش به قطر مثنوی

کآن ، کتابت شد به کاخ خسروی!