بر جبینش خورد داغ بندگی

کودکی دیگر ز غیظ روزگار

زاده شد در آغلی در شام تار

از همان آغاز صبح زندگی

خود ندیدی سفره سیری ز نان

خشکه نانی ، مژده بودش بر دهان

رزق او اندوده با اشک و عرق