پس همان بهتر که بربندی زبان

آدمی ، اینجاست گنگ و کور و کر

تو که هستی می کنی چون و مگر؟

این معما نیست چون بر تو عیان

هر قدم ، صد چاه ، بنهفته به راه

هان نیفتی از سر غفلت به چاه

این جهان ژرف با این عرض و طول