هر قدم ، صد چاه ، بنهفته به راه

تو که هستی می کنی چون و مگر؟

این معما نیست چون بر تو عیان

پس همان بهتر که بربندی زبان

هان نیفتی از سر غفلت به چاه

این جهان ژرف با این عرض و طول

کی به کنه آن رسد عقل فضول؟