چون مهیا شد ، ببر خیکی ازین!

میل دوغم در دل و خون در جگر

کن ترحم بر لب خشکم نگر

مرد گفتش : پس به پهلویم نشین

ساعتی دیگر که شد وقت درو

چشمه ای زین دوغ می بخشم به تو!

****