پای به گل بوده ام زانک دودل بوده ام

رو که مراد جهان می کشدم بی مراد

عقل بر آن عقل ساز ناز همی کرد ناز

شکر کز آن گشت باز تا به مقام اوفتاد

شکر که دودل نماند یک دله شد دل نهاد

لاف دل از آسمان لاف تن از ریسمان

بگسلم این ریسمان بازروم در معاد