رهزنند و رهنمای کاروان

این شبانان ، گله را خود می درند

راهشان را گر که می پویی ، مپوی

رسمشان را گر که می جویی؟ مجوی

هم غذای گرگ و غمخوار شبان

این جهان ،پر می شد از لبخند و سور

گر برفتی از میان ، قانون زور