این جهان ،پر می شد از لبخند و سور

رسمشان را گر که می جویی؟ مجوی

رهزنند و رهنمای کاروان

هم غذای گرگ و غمخوار شبان

گر برفتی از میان ، قانون زور

پای خود ، بگذار اول در رکاب

حرف حق ، آنگه بزن بی اضطراب