از سنایی ، طرفه مضمونی شنو (۳)

تا که کاهی را کند ، کوهی گران (۲)

خود چو این اوهام را باور نمود

پیش پای او بیفتد در سجود

تا ازو پندی نیاموزی ، مرو

خود به دست خود کشیدی نقش دیو

پس ز ترس چهره اش کردی غریو (۴)