بر جهان و وعده هایش دل مبند

از نداری ، حسرت نان داشتی

سفره ات آنگاه بوی نان گرفت

کاین فلک ، آن نعمت دندان گرفت

وای بر تو ،خواب غفلت تا به چند

قهر و لطفش بی حساب و بی دلیل

گه عزیزت سازد و گاهی ذلیل