کس ز جوی این فلک ، آبی نخورد

این خرابه ، مار دارد جای گنج! (۱)

هرکه را بینی ز دارا و ندار

خون به دل دارد ز دست روزگار

تا لب دریای حسرت ، تشنه مرد

قرص نانی هست بر خوان جهان

گرد آن بنشسته جمعی میهمان