در کمین ، بنشسته دزد روزگار

از میان جاده در آن پهن دشت

رود پر آبی ، خروشان می گذشت

مرد می جستی که تا یابد گدار (۴)

تا کند آن سکه را حفظ از زوال

بست محکم با گره ،آن را به شال

بعد ازآن ، تا مرد تن دادی به آب