گاه با سنگی سر این بشکند

در کمینگاهش ، نیندیشد ز کس

در جوالش ، پر ز سنگ فتنه است

سهم هر جنبنده ، در آن کیسه هست

گاه ، داغی بر دل آن می زند

می کشد بی جرم و کس را زهره کو

تا که داد خویش بستاند از او