غرش و آوای دل را می شنود

میزبان این ماجرا را چون بدید

آنچه را گز کرد ملا ، او برید (۵)

او هم از نفخ شکم در رنج بود

لاجرم در دل شد از این رسم شاد

ای دو صد لعنت به هر چه رسم باد

پس مطول کرد ، باد دل رها (۶)