با گناه اینکه خود دانشوری

سر به سنگ و تن به خاک و پا به گل

گنج و نعمت را دهد بر جاهلان

رنج و محنت را نهد بر فاضلان (۱۰)

باید عمری بار این عسرت بری (۱۱)

ابلهان را آنچنان می پرورد

تا که دانا بیند و حسرت خورد !