بال پروازت ازآن بخشد جهان

بر شبان ، بر چشم دایه بنگرد!

شیر دندان می نماید از غضب

هان مگویی خنده اش آمد به لب

تا به خاکت افکند از آسمان

در خیال اوج و معراجی مباش

آن عطایش را ببخشا بر لقاش!