کی بگیرد عبرت این نوع بشر؟

از صباح کودکی تا شام مرگ

باز نالد اینکه خاسر بوده است (۲)

در بطالت جان خود فرسوده است

آدمی ، آدم نخواهد شد دگر!

جای خون ، حرصی به رگهایش روان

هر چه در ذمش بگویی ، می توان (۳)