پس ، بنه نام ملک بر خویشتن

نفس تو راکب ، تنت مرکوب او

توسنی کن ، تا به کی منکوب او (۶)

گر برون از تن ، توانی زیستن

تا به کی باید کشیدن بار تن

« تن رها کن تا نخواهی پیرهن » (۷)

تو ، به گوهر از جهان والاتری