خرس هم از هول جان در اضطرار

شادمان شد از وفاق بخت خویش (۲)

از قضا ، آن خیک غرقه ، خرس بود

در گذاری ، آب او را در ربود

از تکان آب ، مست و بیقرار

مرد را ، چون نعمتی ، دید و گرفت

دست او با شوق ، چسبید و گرفت