غرقه ، بر کاهی تشبث می کند (۳)

از تکان آب ، مست و بیقرار

مرد را ، چون نعمتی ، دید و گرفت

دست او با شوق ، چسبید و گرفت

چنگ ناچاری به طفلش می زند

غرقه را برگی بود ، بر روی آب

تشنه ای را در بیابان ، چون سراب