چون بلا بگذشت با خیر و خوشی

تا که بر دیروز خود حسرت خوری

آنچنان مغشوش سازد حال تو

تا فراموشت شود آمال تو

از شعف ، بر آسمان پر می کشی

شادی ات گر بسته بر نعمت بود

آن لبت بر خنده گاهی وا شود