یک نفر را کن دعاگو بهر خویش!

نوبتی ، رحمت به حال بنده کن (۱)

بنده را از نعمتت شرمنده کن

صد هزاران دل کنی ریش و پریش

لعنت و آه مرا بر جان مخر

چشم ، بر هم نه و از من درگذر

کن برای خویش ، کسب آبرو