منتی بر بنده ات بنهاده ای

سفره ام از خون دل ، رنگی گرفت

از نوای شیون ، آهنگی گرفت

این که بر من ، نعمت جان داده ای

جان در عسرت نباشد موهبت (۱)

گر چه باشد در کمال عافیت

جان بی عشرت ، وبال گردن است