نیست در آن دور و اطرافت مگر؟

تازه ، آن را هم فلک دادش به باد

کوه غم ، بگذاشتی بر دوش ما

مضمحل شد این تن جان کوش ما

شانه ای از گرده ما پهن تر!

مطبخ رزقت ، کفاف نان خلق

کی دهد؟ کآسوده گردد جان خلق