شانه ای از گرده ما پهن تر!

کوه غم ، بگذاشتی بر دوش ما

مضمحل شد این تن جان کوش ما

نیست در آن دور و اطرافت مگر؟

مطبخ رزقت ، کفاف نان خلق

کی دهد؟ کآسوده گردد جان خلق

کم بود تعداد نانوایان تو