عده ای دیگر چو من ، حسرت به دل

چشم ما از نان تو ، سیری ندید

عده ای را سوگلی پرورده ای

غرق در عیش و تنعم کرده ای (۴)

هر تعیش خواست دل ، گفتم بهل ! (۵)

گو مگر ، ما بنده تو نیستیم؟

پس چرا با این فلاکت زیستیم؟