می شوم مضطر چو خر اندر وحل (۴)

گر چه خود ، بر دم و سر سوراخ داشت

منفذی هم چرخ ، ماتحتش گذاشت (۳)

تا شوم فارغ ز انجام عمل

جای آب آید ازآن ابریق ، ریح (۵)

من بمانم ، شرم و این فعل قبیح!

مسهلی خورده ست ابریقم مگر؟