در دلش ایام طفلی زنده شد

از دل آن دشت خرم ، می گذشت

چشم او افتاد بر آن بچه زاغ

کو نشسته از جهانی در فراغ

جانش از شوق لعب ، آکنده شد (۲)

تا بترساند به نوعی زاغ را

رو به او چرخاند دستی با عصا