زاغ را دیدم بر آن شاخ درخت

گفت : گویم آنچه را که روی داد

باز می گشتم ز گشت صبحگاه

بر درختی ، ناگه افتادم نگاه

هم چو سلطانی ، لمیده روی تخت

دید مرغک ، هیبت و بالای من

خود نکردی لحظه ای پروای من