آدمی ، ابلیس را از راه برد

تا درین غربت دهد او را مدد

آدمی را چنگ و دندان آنکه ساخت

بود آگه؟ این که شیطان را نواخت (۳)

با سیاهی های خود جانش فسرد

آدمی ، ابلیس را شد راهبر

نه غلط گفتم ، تو می خوانش پدر