در بیابان ، پست و بالایی نماند

در پی اش گشتی به کوه و دشت و راغ

تپه ماهوری نبودی ، کآن عرب

اشتر خود را ازآن کردی طلب

کز عصای او بر آن جایی نماند

چون سحر ،خورشید سر می زد ز کوه

بادیه می شد ز دیدارش ستوه (۱)