گر که چوبی می زنی بر دیگری

دیگری را نه ، که خود را سوختی

این سفر ، رستی ز آتش ،خوش مباش (۱)

هر چه در وقتش و هر چیزی به جاش

یک دو کمتر زن ،که بازش می خوری (۲)

« این جهان ، کوه است و فعل ما ندا

سوی ما آید نداها را صدا » (۳)